Eğitim emekçisiydi ama yalnızca maaş bordrosunun peşinde koşmadı. Sendikacıydı ama masa başı pazarlıkların konforuna hiç sığınmadı. Devrimciydi çünkü haksızlığa karşı susmamayı bir yaşam biçimi haline getirmişti. Ve ne yazık ki bu ülkenin alışık olduğu gibi, çok erken hayata veda etti.
İsmail Yavuz’u sendikacı kimliğiyle tanıdım. Basın açıklamalarında gür sesiyle yalnızca metni okumazdı; metni aşardı. Çoğu zaman eline tutuşturulan basın açıklamasından iki paragraf okur, sonra kâğıdı zihninde bir kenara bırakırdı. Geri kalanını irticalen, yüreğinden geldiği gibi konuşurdu. O an orada bulunan herkes, sadece bir sendika başkanını değil, bir öğretmeni, bir mücadele insanını dinlediğini hissederdi. Kalabalıklar onun sesinde birleşirdi.
Gazeteci olarak o açıklamaları kayda almak, deşifre etmek, habere dönüştürmek bizim için bir görevden çok bir tanıklıktı. Çünkü İsmail Yavuz’un cümleleri kuru sloganlardan ibaret değildi. İçinde sınıf vardı, iş cinayetlerinde yitirilen gençler vardı, atanamayan öğretmenler vardı, karanlıkta bırakılmak istenen bir toplumun itirazı vardı. O yüzden onun konuşmalarını yazıya dökerken hiç yorulmazdık; aksine “iyi ki buradayız” derdik.
Kalp krizi (spazm) geçirdiğini ve yoğun bakıma alındığını duyduğumda, insanın aklına ilk gelen o cümle döküldü içimden: “Nasıl yani?” Daha bir hafta önce telefonda konuşmuştuk. “İsmail hocam, sendikadan senin imzanla gelen basın açıklamasıyla ilgili bir video gönderir misin?” demiştim. “Okuldan çıkışta sendikaya uğrar, gönderirim” diye yanıtlamıştı. Sesi hâlâ kulaklarımda. Anlaştık, telefonu kapattık. Hayat bazen tam da böyle, en sıradan anlarda insanın elinden çekilip alınıyor.
O videoyu bu kez alamadık. Sendikadaki yoğunluk nedeniyle “bu seferlik görüntüsüz yayınlayalım” denildi. İsmail Yavuz’un son basın açıklamasını “24 Ocak dün değildir, bugündür” başlığıyla haberleştirdik. Ardından Uğur Mumcu anmasında, Uğur Mumcu Parkı’nda gördüm onu. Basın açıklaması, karanfil bırakma… Görüş o görüş oldu.
Olmadı İsmail Yavuz. Hiç olmadı. Daha yapacak çok işimiz vardı. Sendikal mücadelede bayrağı daha da yukarı taşıyacaktık. Sen basın açıklaması yapacaktın, ben açıklamanın ardından soluğu evde alıp haberi yazacaktım. ANKA Haber Ajansı’na geçtiğimiz açıklamalar ulusal kanallarda, gazetelerde yer alacaktı. Ama Çağdaş Samsun’da, bütün açıklamaların eksiksiz, sansürsüz yayınlandı. Bu bir meslek ilişkisi değildi sadece; bu bir yol arkadaşlığıydı.
Zorlu günlerde yan yana durduk. Ben gazeteci olarak, sen sendikal mücadeleden bir an bile geri adım atmadan. Eğitim-Sen Samsun Şube Başkanlığı’nı yıllarca onurla taşıdın. KESK dönem sözcüsü olarak neredeyse her gün ülke gündemine dair söz söyledin. Haksızlık neredeyse oradaydın. Suskunluk dayatıldığında ses oldun.
Ama bu ülke, ne yazık ki en çok da böyle insanları erken kaybediyor. Mücadele edenleri, yoranları, düzeni rahatsız edenleri… İsmail Yavuz’un ardından duyulan bu büyük boşluk biraz da bundandır. Eşini, çocuklarını, yoldaşlarını, öğrencilerini, eğitim emekçilerini derin bir yasın içine bıraktın hocam. Ama bil ki ardında yalnızca bir hüzün değil, onurlu bir mücadele mirası da bıraktın.
İsmail Yavuz’u anlatmak bir kişiyi anlatmak değildir. Bir dönemi, bir direnci, bir öğretmen kuşağını anlatmaktır. Bugün sendikal mücadeleye omuz veren herkesin sırtında, onun sesinden kalan bir yük vardır. Ve o yük, taşınması gereken bir sorumluluktur.
Zamansız gittin İsmail Yavuz. Ama bu ülkede adalet, eşitlik ve özgürlük mücadelesi sürdükçe, senin sesin de o mücadelede yaşamaya devam edecek. Ailene sabır, bizlere direnç kaldı. Seni tanımak onurdu. Unutmak ise mümkün değil.
